Ervaringen vrijwilligers

Anne Januari 2017

Van 13 januari tot 13 maart heb ik vrijwilligerswerk gedaan bij het Limbe Wildlife Centre. Het was mijn eerste keer in Afrika en alles was nieuw. Maar aangekomen bij het centrum voelde alles meteen goed. Iedereen, het personeel en de vrijwilligers, was vriendelijk. En na twee maanden hier geweest te zijn, heb je het gevoel alsof je onderdeel bent van een grote familie.

Het werk met de dieren vond ik minder zwaar dan verwacht. s’Ochtends maak je de hokken van de sectie waar je werkt (ik koos chimpansees) schoon en geef je de dieren eten, dit is van 8 uur s’ochtends tot een uur of elf ongeveer. Daarna heb je een grote tussenpoos van tijd, waarin soms wel wat gedaan moet worden, maar vaak ook niet. Soms moest ik bijvoorbeeld in de gift shop zitten, enrichment maken of browse (een soort gras wat de apen eten) hakken. In het begin had ik hier tussenin nog veel tijd waarin er niets te doen was. Wat heel relaxed is, uitrusten en praten met het personeel over van alles en nog wat of kijken naar de dieren. Maar als je het ‘niets’ doen niet zo ziet zitten, is er altijd wel wat te doen, zolang je dit laat weten. Zo heb ik bijvoorbeeld de bavianen geobserveerd voor een re-introductie en een muurschildering gemaakt. Er is altijd wel wat te verzinnen!

Om 12 uur is de lunch, waar ik erg naar uitkeek steeds want je krijgt wel honger van het werk. Soms is het helaas een teleurstelling en valt het niet naar binnen te werken (ook wel grappig), en soms is het echt super lekker. Maar als het tegenvalt is er een lokaal eettentje om de hoek waar iemand ‘spaghetti omelet’ maakt wat echt superlekker is.

Na het werk heb je tijd om naar de markt of kleine supermarkt te gaan, uit eten te gaan, of gewoon uit te rusten in het vrijwilligershuis. Vooral de eerste week was die laatste optie erg verleidelijk. Vooral omdat ik s’avonds kon praten met Kaiser, de bewaker. Hij had altijd de mooiste verhalen te vertellen en dankzij hem ben ik een beetje gaan begrijpen hoe Kameroen in elkaar zit.

Ook door met alle andere mensen op het centrum te praten leer je heel veel. Hoe de mensen leven, hoe zij denken over bepaalde dingen maar ook over de apen en wildlife enz. Stel vooral zoveel mogelijk vragen 😉 Het personeel is allemaal heel aardig, vandaar dat ik hier veel mee praatte. Qua andere vrijwilligers moet je geluk hebben, ik kwam tussen allemaal fransen terecht die vooral erg graag frans praten met elkaar. Dit was wel lastig, want je leeft wel in een huis met zijn allen.

Op mijn vrije dag, eens in de week, deed ik meestal een bulk was (hel) en ging ik naar het strand (supermooi). Het strand is trouwens de enige plek waar je je niet kapot zweet, dus die kans greep ik graag.

Mijn tip om te overleven in Kameroen is vooral heel veel water drinken (niet uit de kraan) en veel eten, ook al heb je geen honger of dorst. Ook moet je oppassen met bacteriën, vaak handen wassen en ook opletten met koken. Dit deed ik allemaal eerst niet, en tja dan ben je een weekje ziek En als tip; doe iets voor je afscheid als je weg gaat, dit stelt iedereen erg op prijs en is ook voor jezelf heel leuk.
Ik heb heel veel geleerd van mijn tijd bij het LWC, en het was echt een hele leuke tijd. Afscheid nemen van iedereen was dan ook moeilijk. Ik hoop snel terug te komen, want ik mis alles! Behalve de kakkerlakken, die mogen mij gestolen worden 😉

Naomi Maart 2017

Het was al jaren mijn droom om met apen te werken, bij voorkeur in Afrika. Toen ik via de website van World Of Wildlife meer te weten kwam over het Limbe Wildlife Centre in Kameroen was ik gelijk verkocht. De dieren in het opvangcentrum zijn slachtoffer van illegale handel en stroperij, verhalen die je aan het hart gaan. Het uiteindelijke doel is om de dieren veilig terug te zetten in de natuur, waar ze thuishoren. Ik las prachtige verhalen over de inzet voor deze wilde dieren door het LWC, de foto’s en onderschriften van specifieke (wees)apen die waren gered maakten het helemaal af! Achter elk dier zit een ontroerend verhaal, het LWC geeft dit verhaal een mooie afloop.

Toen ik een mailtje stuurde naar World Of Wildlife om aan te geven dat ik interesse had in vrijwilligerswerk bij het LWC, werd ik de volgende dag gelijk gebeld! Ik had een erg leuk gesprek met Guido, hij was enkele jaren geleden ook in Limbe geweest om zijn steentje bij te dragen. Zijn enthousiasme stak me aan: hier wilde ik heen! Guido bracht me in contact met Marieke, die al meerdere malen bij het LWC had gewerkt, en zelfs naar Kameroen ging emigreren. Een ervaringsdeskundige dus. Marieke heeft me geholpen met alle voorbereidingen (zoals visum, inentingen, HIV-test, TBC-test). Ook bracht zij me in contact met Peggy, de manager van het LWC die alles omtrent vrijwilligers regelt. Superfijn dat ik met al mijn vragen terecht kon bij Marieke, van begin tot eind werd ik fijn begeleid. Wel zo prettig, want het is best spannend om alleen op reis naar Kameroen te gaan!

Al viel dat uiteindelijk reuze mee! Ik heb me geen moment onprettig gevoeld en ik werd fijn onthaald in het vrijwilligershuis. Heel bijzonder om met mensen uit verschillende culturen samen te leven, vooral erg gezellig en leerzaam! Heel prettig dat je je eigen ding kunt doen maar ook altijd met iemand op stap kunt gaan of samen eten. Het was geweldig om het LWC nu met eigen ogen in het echt te zien, in plaats van op foto’s op een scherm waar ik uren naar had zitten turen. Het is een prachtig park en altijd iets te beleven door de apen die gekke fratsen uithalen (kijk uit voor stenen en mangopitten die naar je gegooid worden! ). Ook wist ik niet dat apen zoveel uiteenlopende geluiden konden maken, heel indrukwekkend!

De eerste drie dagen start je in de keuken, omdat je uit voorzorg voor de gezondheid van de dieren nog niet bij ze in de buurt mag komen. Enorme hoeveelheden bananen, papaja’s, avocado’s en mango’s worden gewassen en gesneden. Hierna ga je alle afdelingen langs, wat super leerzaam is! Je kunt met al je vragen terecht bij de keepers. Wel is het zo dat je zelf initiatief moet tonen, niet elke medewerker vertelt veel uit zichzelf. In de ochtend begin je met schoonmaken en voeren, in de middag wordt er weer gevoerd. Per apensoort verschilt het hoe je hierin te werk gaat, erg interessant! Tussendoor is er genoeg tijd om de bijzondere dieren te bewonderen, of om de gorilla’s een douche te geven, waar ze erg van houden! In de middag maak je vaak enrichment, bijvoorbeeld vruchtjes en nootjes in ijsblokjes. Hier zijn de apen erg blij mee, zeker op een warme dag! Ook sta je weleens in de giftshop. Het is hard werken, er is altijd wat te doen, maar ook zeker tijd om je ogen uit te kijken en meer over de dieren te weten te komen, dit maakt het werken extra leuk!

Naast het werken in het LWC heb ik ook genoten van de vele uitstapjes. De restaurantjes (overheerlijke kip!), drankjes (ik hoop dat je van bier houd want de flesjes zijn halve liters ), clubs (jaja, ook uitgaan is geweldig in Limbe!) en stranden. Je werkt 6 dagen per week, maar mocht je de mount Cameroon willen beklimmen of een ander tripje willen maken is dit meestal geen probleem. Persoonlijk werkte ik liever alle dagen met de apen (waar ik immers voor kwam), zeker omdat ik maar een maand in Limbe verbleef. Veel te kort! Mijn tip: gaan! Maar wel wat langer dan ik. Hier zul je zeker geen spijt van krijgen en je bent een geweldige ervaring rijker zijn die je je hele leven bij je zal dragen.

Diede Juli 2017

Al jaren droomde ik ervan, vrijwilligerswerk met apen. Waarom? Omdat ik op de een of andere manier ontzettend gefascineerd ben door apen, en dan voornamelijk de mensapen. Ongelofelijk indrukwekkend vind ik ze. Hoe slim ze zijn, hoe verbanden liggen in de groep, de socialiteit, de speelsheid en het eeuwige afvragen wat er wel niet in hun hoofd af gaat. Veel meer wilde ik over ze leren en vrijwilligerswerk leek me daar een goede manier voor. Terwijl je werkt aan een goed project kun je ontzettend veel leren over de apen. Na wat met mensen te hebben gesproken kwam ik terecht bij het Limbe Wildlife Centre. Afgelopen zomer ( 2017 ) ben ik van 9 juli tot 5 augustus afgereisd naar het mooie Limbe, in het zuidwesten van Kameroen. Een reis waar ik heel veel naar uit keek en nu ging het eindelijk gebeuren. Een maand werken bij de apen. Werken bij Limbe Wildlife Centre houdt als hoofdtaken het schoonmaken van de hokken en voederen van de apen in. Naast deze taken hou je je als vrijwilliger bezig met observeren, het schoonhouden van het centrum, het maken van verrijking voor de apen, het helpen bij constructie of andere opdrachten wanneer die zich voordoen of wanneer jij zelf een leuk idee hebt. Het Limbe Wildlife Centre is dus geen knuffelpark met apen. Iets wat ik al wist en waarom ik dit centrum ook verkoos boven andere opvangcentra. Zo gaat de focus echt naar het helpen van de apen. En geloof me, wat is het ongelofelijk leuk om, in mijn geval, een maand in de schoenen te staan van een dierenverzorger. Nooit eerder had ik zoiets gedaan en nooit gedacht dat het me zo zou bevallen. De hele sfeer die er hangt is gewoon zo fijn. Je bent de hele dag in de buitenlucht, lekker aan het werk, vergezeld door lieve werknemers, omringd door prachtige natuur en natuurlijk het allerbeste, omringd door apen! Voor mij was het dus een hele relaxte omgeving om mijn eerste ervaring met vrijwilligerswerk op te doen. En daarnaast leer je ook nog genoeg over het leven in Limbe, wat mij heel erg liet nadenken over ons leven in Europa.

Teun Juli 2017

Mijn naam is Teun van der Heijden, ik doe een MBO dierverzorging en wil later in een dierentuin werken. Ik ben op avontuur gegaan naar Kameroen om meer ervaring op te doen in de verzorging van wilde dieren en rehabilitatie projecten.
Als dierenverzorger houd je je vooral bezig met het voeren van de dieren en het schoonmaken van de verblijven. De eerste twee dagen waren dan ook erg interessant omdat je in de keuken mag helpen met het klaar maken van fruit voor de dieren. Daarna ga je alle afdelingen waaronder gorilla’s baviaanachtige en quarantaine. Je houd je dan bezig met het schoonmaken van de dierenverblijven en het voeren. Verder help je met het onderhouden van de verblijven en werk je in de souvenirshop.
Het slapen in het huis is me erg goed bevallen al was het soms te vergelijken met kamperen. Je kunt in de buurt best lekker dingen kopen om te eten. En met de huisgenoten ben ik regelmatig naar restaurantjes geweest waar je kip, vis en pizza kon eten.
Ook heb ik leuke tochten gemaakt. 2 dagen naar Mount Cameroun, die ik ernstig had onderschat. Maar de uitzichten maakte het meer dan waard. De tocht naar de mangrove was makkelijker te wandelen. Maar het water kwam net iets boven mijn laarzen.
Ik heb een enorm leuke en leerzame tijd gehad.

Helene Augustus 2017

“En? Heb je nog vakantieplannen? Jazeker! Ik ga vrijwilligerswerk doen met apen in Kameroen! Huhhhh?! Kameroen? Hoe kom je daar nou bij? Ja, dacht weer eens wat anders dan met je stretchertje aan de Costa del Sol. ” Nee, alle gekheid op een stokje, ik heb deze keuze destijds natuurlijk niet zomaar gemaakt. Mensen die mij kennen weten dat ik mijn hand niet omdraai voor een klein avontuurtje. De wens om vrijwilligerswerk met dieren te doen was er altijd al en toen de gelegenheid zich voordeed wilde ik deze kans om mijn wens in vervulling te laten gaan niet laten schieten. En wat ben ik blij dat ik dit gedaan heb. Alle indrukken die ik opgedaan heb, mensen die ik heb leren kennen, het team, de dingen die ik nu weet over de apen, heel bijzonder allemaal. Het is zo speciaal om met deze geweldige dieren te werken. Ook deels wel confronterend, want elk dier heeft een verhaal waarom die in het Wildlife Centre zit. De een nog zieliger en erger dan de ander. Soms heeft het te maken met de onwetendheid van de mensen en in andere gevallen wist men wel degelijk waar ze mee bezig waren. Welk van de 2 maakt in deze eigenlijk niet uit, het dier is hier altijd de dupe van. Gelukkig bestaat er dus zoiets als het Limbe Wildlife Centre waar deze dieren een 2e kans krijgen. Zo was er bijvoorbeeld een Chimpansee waar ik het echt mee te doen had. Jarenlang in een veel te kleine kooi gezeten… Ongelofelijk. Ik ben toen een tijdje bij d’r kooi blijven zitten en uiteindelijk kwam ze ook dichter bij mij zitten. Ik had een liedje in m’n hoofd en begon dat voor haar te zingen. Ik heb er natuurlijk helemaal geen verstand van maar ze zat me heel aandachtig aan te kijken. Misschien dacht ze eerder van nou, kap nou maar weer. Maar de gedachte dat het haar kalmeerde hou ik liever in m’n hoofd ;). Het is zo gek als zo’n beest je diep in de ogen aankijkt. Ik kreeg er gewoon tranen van in m’n ogen.

Uiteraard ga je voor de apen naar Kameroen, maar probeer ook zeker als je overweegt om te gaan de mensen te leren kennen. Op deze manier leer je naar mijn mening echt het land kennen. Het team is echt fantastisch. Allemaal zulke lieve mensen met een enorme passie voor apen. Maar vergeet vooral ook de omgeving niet. Ik had bijvoorbeeld gezien dat er in de buurt veel kinderen zijn. Vanuit Nederland had ik al bellenblaas voor de zekerheid meegenomen in de hoop dat ik daar een paar kinderen blij mee kon maken. Op mijn vrije dag ben ik toen een beetje gaan rondlopen in de omgeving en zag op een gegeven moment het groepje kinderen staan die ik altijd tegenkwam onderweg naar het Wildlife Center. Ik vroeg aan de kinderen of ze wilden spelen en ze sprongen een gat in de lucht van blijdschap. Ik haalde mijn bellenblaas uit m’n zak en ze gingen spontaan gillen! De vraag of ik ze blij kon maken hiermee was dus nogal een understatement. Jeetje mina, heb nog nooit zoveel kinderen zo blij gezien met een bellenblaas. Ze waren helemaal door het dolle heen en gingen als een gek achter alle belletjes aan. Er zat ook een meisje tussen die nog maar net zelf kon staan. Door al het drukke gedoe van de andere kinderen viel ze op haar bibs en zetten ze het op een krijsen. Gelijk schoot een van de andere kinderen die nog maar net een kop groter was dan zij naar haar toe en nam haar als een echte moeder op zijn rechter heup. Hij “wiggelde” haar een paar keer heen en weer tot haar krokodillentranen waren opgedroogd en zette haar vervolgens neer zodat hij snel weer achter de belletjes aan kon rennen. Zo schattig! Je kan echt zien dat de oudere kinderen goed voor de wat kleinere zorgen.

Naast het harde werken heb je dus ook tijd om leuke excursies te doen. Ik wilde heel graag een mangrove tocht doen en de natuur daar verkennen. Dr. John van het Wildlife Centre had dit voor ons geregeld en we werden vervolgens die ochtend vroeg opgehaald om op pad te gaan. En daar gingen we, achter onze gids Nobel aan. Wat een mooie omgeving is dat daar zeg. Er was geen pad of iets dergelijks dus Nobel moest af en toe even de weg voor ons vrij hakken met zijn Samurai-achtige zwaard. Gelukkig is een groot deel van deze natuur beschermd gebied. Hier mag dus niet gekapt worden en kunnen de dieren vrij leven. Het is echt schitterend om te zien al die oude bomen, planten, watervalletjes, etc. Ik voelde me heel even de vrouwelijke Freek Vonk. Waaauuuuuwww!;) Na enige tijd gelopen te hebben, kwamen we uit bij een strand. Best een mooi gezicht die mangrove zo met dat zwarte zand. Tussen de rotsen zag je allemaal krabben voorbij schieten. Nobel dacht nou dat is mooi, heb ik weer lekker eten vanavond. Hij zag een grote krab de benen nemen en pakte deze bij z’n scharen. Ik dacht nog heel naïef, hoe gaat tie dat doen dan? Gewoon een touwtje om z’n pootjes en meneer krab ging zo levend z’n tas in. “Gaat m’n vrouw lekker soep van maken vanavond” zei die;). Later die middag stapten we allemaal, inclusief meneer krab, weer op de scootertjes en gingen richting het Limbe Wildlife Centre. Een topervaring!

Voor mij was dit een heel bijzonder avontuur wat ik nooit meer ga vergeten. Het is een combinatie van hard werken en vooral heel veel plezier hebben. Nog één tip voor de mensen die overwegen te gaan, neem stroopwafels mee voor het team daar. Ze zijn er gek op! Ik had een paar pakken meegenomen en sommigen kenden het helemaal niet. Nou, er ging een wereld voor ze open! Geweldig vonden ze het! Mijn advies als je nog twijfelt, gewoon doen!